Roem & Glorie: Mission Accomplished

We hadden een goeie 24 uur nodig om te herstellen, maar hier issie dan. Het allerlaatste fotoverslag van het seizoen 2011/2012: de wedstrijd Willem II – FC Den Bosch (2-1). We kunnen het nog maar amper bevatten, maar de Tricolores hebben het geflikt. Binnen een jaar zijn we terug waar we thuishoren: eredivisie. Voor Roem & Glorie betekent dat: mission accomplished. Leev’ Hoezee, voor Willem II, HOREN WIJ OVERAL!

De laatste wandeling naar het stadion. Bij elke zijstraat werd de massa supporters groter en groter….

De ramvolle King Side was er klaar voor.

Vlak voor kickoff stijgt er rood, wit en blauwe rook op vanaf de tribunes.

Maar even later gaan pas echt alle remmen los in Vak E. We zien enige minuten lang letterlijk geen hand voor ogen. We horen alleen het ‘Come On Willem II’ van de tribunes galmen. Heerlijke ambiance. Dit is voetbal!

Zo zag dat eruit vanaf de King Side. Waar zijn die Bossche bollen nou?

Ah, daar zijn ze weer!

Als FC Den Bosch bij een 1-0 stand een onterechte rode kaart krijgt (dat kennen we), gaan de Bosschenaren volledig door het lint. De thuisvakken worden bekogeld met de complete inboedel van het geplunderde verkooppunt. Vakkie E vermaakt zich ondertussen prima.

De wedstrijd wordt stilgelegd en de Bossche burgemeester Rombouts en technisch directeur Van der Hoorn moeten de wilde beesten komen temmen.

De rust keert terug, maar direct na de spelhervatting maakt Podevijn er 2-0 van. Het Koning Willem II Stadion explodeert. PITCH INVASION!

Onze held gaat op de schouders. SWINKELS FOREVER.

Ja, allemaal een stadionverbod.

Jong en oud in pure euforie het veld op.

Tilburgse Kampioenschappen latje zitten.

Na de wedstrijd bekijken we de schade in de Bossche apenkooi. Plees staan in de fik.

Het verkooppunt is totaal gesloopt.

Zelfs de koelkast en koffieapparaten zijn naar beneden gesmeten.

Het zal Tilburg een zorg wezen. Als de spelers op een open vrachtwagen richting de Heuvel gaan, staan de mensen rijendik langs de weg, zoals hier op de Trouwlaan/Korvelseweg.

Ook veel volk als de bus de Oude Markt opdraait.

De helden worden toegejuicht. Ricardo Ippel steelt de show.

De Heuvelring staat vol vanaf de kerk tot aan de Spoorlaan.

De waanzinnig huldiging komt abrupt tot een eind als er noodweer losbarst.

Maar in de kroegen op de Korte Heuvel, Piusplein of hier in de Live bar wordt het feest doorgezet tot in de kleine uurtjes. We zijn terug. Nooit mee eerste divisie!

Tenslotte: de Roem & Glorie crew feliciteert onze maat Ries met de geboorte van zijn zoon. Ter wereld gekomen op de dag dat Willem II promoveert! Dè menneke moet haast wel een gouden Tricolores-toekomst tegemoet gaan. Van Hintum lezen we mee? Welkom in de Willem II familie menneke!

ps. ook bedankt voor de foto’s Stoonie en de Tifosi.

EREDIVISIE, WE ZIJN TERUG!!!

Ons fotoverslag volgt vanavond omdat we spspychisch en fysiek nog niet in staat zijn om iets zinnigs te schrijven. Tilburg, WE ZIJN TERUG WAAR WE THUISHOREN!!!

Even the bad times are good? THE BAD DAYS ARE OVER!

De laatste training

Iedereen die in Tilburg ten zuiden van het spoor woont zal vanmiddag om 14.00 uur gedacht hebben dat Wereldoorlog III was losgebarsten. Tifosi en KingZine hadden bij de laatste training kosten nog moeite gespaard om de spelers nog één keer op scherp te zetten met een gruwelijk vuurwerk. Nondeju wè een kabaal mannen! Persbureau Van Eijndhoven plaatste dit mooie filmpje op youtube. We tellen de uren af. Nog 18 te gaan. We’re Coming Back!

Nog drie nachten wakker liggen

Dè wassie dan. De laatste uitwedstrijd van een bewogen seizoen in De Hel van het Nederlands betaald voetbal: de Jupiler League. Of we volgend jaar weer veroordeeld zijn tot reizen naar Veendam en Velzen weten we pas zondag. Want vandaag kwamen de Tricolores nog niet verder dan 0-0 in een stijf uitverkochte Vliert (op al die lege stoeltjes na dan). Dat resultaat is geen verrassing. We verloren dit seizoen al twee keer van de Bosschenaren en trainer Groenendijk heeft ’t daar gewoon goed vur mekaar. In de derde onderlinge ontmoeting beet Willem II gelukkig een stuk meer van zich af. Vooral als Messidjan de bal had was er dreiging. Dat geeft vertrouwen voor zondag, maar ook de blauwen kwamen een paar keer verrrrrrrekkes dicht bij een goal. Kortom, 0-0 is een terechte uitslag. Het devies voor zondag is simpel: WINNEN. Voor de laatste keer dit seizoen is hier een fotoverslag van Roem & Glorie On Tour.

Roem & Glorie On Tour. We zijn vertrokken. (Bedankt voor de foto maotje!)

Ergens tussen dees struikgewas ligt ‘s-Hertogenbosch, stad zonder skyline.

Het agressieve welkomstcomité bij De Vliert gaf direct na onze aankomst een verbijsterende demonstratie van onbekwaamheid.

Omdat café d’n Beitel ’s ochtends al om 10.00 uur open was, zat de sfeer er in de twaalf bussen goed in. Ook in onze bus een relaxte voetbalambiance. Natuurlijk werden er onderweg heel wat blikken Juup weggetikt. Bij aankomst in Den Bosch moesten er dus de nodige blazen geleegd worden. Een manneke of twintig stond dus tegen een heg op de parkeerplaats aan te piesen, zoals eigenlijk altijd en overal gebeurd. Geen vuiltje aan de lucht, totdat de gendarmerie zich plotseling moest laten gelden. Tot ieders grote verbazing werd één willekeurige supporter aangehouden en afgevoerd wegens wildplassen (!!!). Nu is ons motto al jaren ‘samen uit, samen thuis’, dus slaagde een grote groep fans erin de arrestant uit handen van de politie te krijgen. Dat verdiende misschien niet de schoonheidsprijs, maar de reactie van de politie bewees weer eens het totale gebrek aan inschattingsvermogen bij de dienders. Met wild blaffende joekels en paarden werd er op de rij wachtende Willem II-fans ingerend. Na enkele schermutselingen werd de levensgevaarlijke wildplasser + een maat alsnog uit de meute geplukt. Een staaltje misplaatst en provocerend machtsvertoon waar wij alleen maar kotsmisselijk van worden.

Deze van adrenaline (of angst?)  trillende held ging met zijn dolle joekel op nog geen meter van de rij wachtende Willem II-supporters (met kinderen en oudere fans) staan. Onnodig intimiderend en onverantwoord. De aanwezige Tilburgse agenten blonken weer uit in verstoppertje spelen.

Foto met dank aan Tifosi.

Gelukkig waren we net op tijd om de opkomst van de spelers te zien. De Tilburg Tifosi hadden weer uitgepakt en 650 kruiken zongen uit volle borst het ‘Hup Willem II Stoere Kerels’. Ambiance!

Eén van de vele Tilburgers op de Bossche vakken stuurde ons deze foto vanaf de overkant. Bedankt!

Uche, uche, uche.

De M-Side zat goed vol.

You’ll Never Walk Alone Willem II.

Deze mennekes bewaakten het R&G doek. Even The Bad Times Are Good!

Arjan Swinkels leidt zijn troepen naar voren bij een corner.

Spanning op de gezichten van 650 Willem II’ers in het uitvak. Helaas konden we vandaag niet juichen. Zondag moet de beslissing vallen. Dat betekent nog drie nachten wakker liggen van de zenuwen. Wat een ellende. Come on Willem II, MOVE ON UP!

Na de nodige onderhandelingen werd met de politie afgesproken dat de aangehouden jongens zich bij wegrestaurant Groenewoud in Helvoirt weer bij ons mochten aansluiten. De dagjesmeense op het terras kregen een hartverzakking toen er 70 gevaarlijke psychiatrische patiënten uit de bus kwamen rollen. Na een half uurtje wachten werden de jongens gedropt waarna we terug konden naar de schôônste stad van ’t laaand. Zondag moet het gebeuren.

Promotiepraot

De huldiging van Willem II na de promotie in 1987.  (Foto geleend van de Willem II-site).

Met de kraker tegen de Bossche bollen voor de deur, komt er van werken vandaag geen flikker meer terecht. We gooien er dus nog een Roem & Glorie post tegenaan. Deze keer de herinneringen van onze gastschrijver Trotsvanhetvoetballand aan de laatste keer dat we promotie afdwongen, in 1987.

Promotiepraot

Bijna 25 jaar geleden promoveerde Willem II voor het laatst naar de Eredivisie. Niemand kon op dat moment vermoeden dat we daarna 24 jaar op rij actief zouden zijn op het hoogste vaderlandse voetbalpodium. Een kleurrijke periode, waarin onze club uitgroeide tot een vast gezicht in de Eredivisie.

Komend weekend kunnen we na één seizoen Jupiler League alweer terugkeren naar de competitie waar we als stad, club en supporters eigenlijk thuishoren. Maar eerst haal ik graag nog een paar herinneringen op aan die vorige memorabele promotiewedstrijd, nu bijna een kwart eeuw geleden.

Het is het jaar van de lancering van de eerste reeks IBM PS/2 personal computers. De Belgische prins Filip slaat de eerste Europese ECU (voorloper van de euro). De Ier Johnny Logan wint het Eurovisie Songfestival met ‘Hold me now’. Ruud Gullit verhuist van PSV naar AC Milan voor het recordbedrag van 17 miljoen Nederlandse gulden. Diego Armando Maradona maakt Napoli in zijn eentje kampioen van Italië. En Ajax wint de Europa Cup 2 voor bekerwinnaars door Lokomotiv Leipzig met 1-0 te verslaan. Doelpunt: Marco van Basten.

Op 31 mei 1987 neemt Willem II het in de laatste competitiewedstrijd thuis op tegen Cambuur Leeuwarden. Inzet is de tweede plaats in de eindstand. Die geeft namelijk recht op rechtstreekse promotie. Het wordt een bloedstollende middag. Voor 12.500 toeschouwers speelt Willem II na een vroege 0-2 achterstand met 3-3 gelijk, waardoor we als tweede eindigen achter kampioen Volendam. Promotie is een feit!

Opstelling Willem II: Ton Verkerk, Jan Weggelaar, René Wolffs, Robert Hoofs, Fons Mallien, John Feskens, Mark Farrington, Edwin Godee, Bud Brocken, Kevin Maddock, Piet Schilders. Invaller: Ruud Donders.

Het seizoen 1986-1987 was voor mij in meerdere opzichten een bijzonder seizoen. Het was mijn eerste jaar als Willem II-supporter. Aan de hand van ons opa wandelde ik als menneke van acht voor het eerst de poorten van het Gemeentelijk Sportpark binnen. De promotiewedstrijd tegen Cambuur moest ik helaas missen, omdat ik zelf een voetbaltoernooi had met de VOAB-jeugd. Ik had er gelijk spijt van en nam mezelf voor om nooit meer een belangrijke wedstrijd van mijn helden aan me voorbij te laten gaan.

Ons opa leeft allang niet meer. Op 19 mei 1999, drie dagen nadat Willem II – jawel, wederom tegen Cambuur – de Champions League haalde, is hij overleden. Gestopt op zijn hoogtepunt. Hij had er zelf waarschijnlijk hard om moeten lachen. Tegen FC Den Bosch zit ik zondag met mijn vriendin op de tribune. Wat zou het geweldig zijn als we mijn ‘zilveren’ jubileum als supporter kunnen vieren met een promotiefeest…

En gij? Waor waarde gij op 31 mei 1987? Welke herinneringen roept deze promotiewedstrijd bij jou op? En met wie ga je de Tricolores zondag weer naar de Eredivisie schreeuwen? Deel hier je promotiepraat met je medesupporters!

Rood-wit-blauwe groet,

Trotsvanhetvoetballand

Tricolores Anthems: Oh When The Kings

Het moet ergens begin jaren ’80 zijn geweest. Onder de klok in het oude Gemeentelijk Sportpark. Ook toen nog in de eerste divisie. Een onbekende jonge Willem II’er, waarschijnlijk met een vlassig snorretje en matje in z’n nek, klom in de hekken en draaide zich om naar zijn maten. ‘Oh when the Kings’, riep hij. Zijn groep vrienden, die zich dan sinds een paar jaar King Siders noemden, twijfelden even. ‘Oh When The Kings!’, herhaalde hun kameraad, nog wat harder. ‘OH WHEN THE KINGS!’, herhaalde de groep. ‘Go Marching In’, ‘GO MARCHING IN!’. Het sloeg aan. Ze bleven het de rest van de wedstrijd zingen: ‘OH WHEN THE KINGS GO MARCHING IN’.

De daarop volgende dertig jaar werden er op de Tilburgse tribunes vaak nieuwe liedjes verzonnen. Soms verdwenen ze na één of twee seizoenen, andere chants hielden het wat langer vol. Maar er is één liedje dat de supporters van Willem II door de jaren heen altijd zijn blijven zingen. Het prachtige ‘Oh When The Kings Go Marching In’.

Uniek is het niet. De stoere King Siders die het begin jaren ’80 introduceerden hebben het waarschijnlijk voor het eerst gehoord tijdens een wedstrijd van een Engelse club. Britse fans zingen het lied al decennia. Natuurlijk is de Tilburgse variant afgeleid van het lied ‘Oh When The Saints Go Marching In’. Maar wij (de nerds) van Roem & Glorie wilden nu wel eens exact weten waar deze deun vandaan komt.

Het kan bijna niet anders dan dat de chant voor het eerst in een voetbalstadion werd geïntroduceerd door de fans van Southampton FC. Deze club, met als bijnaam “The Saints”, heeft dit nummer tot onofficeel clublied gebombardeerd. Maar ook bij andere clubs bleek het lied in de loop der jaren populair. Het woordje ‘Saints’ werd dan vervangen door bijvoorbeeld Blues, Reds, Spurs of natuurlijk ons eigen Kings.

Voordat het de football terraces bereikte was ‘Oh When The Saints’ vooral bekend door de legendarische trompetist Louis Armstrong die het voor het eerst in 1938 opnam. Vanaf dat moment is het lied niet meer uit het Dixieland circuit weg te denken. In de jazz noemen ze zo’n nummer dan een “standard”, omdat elke muzikant het moet kennen en kunnen spelen.

Vanaf het moment dat Armstrong het opneemt wordt het nummer zelfs zo populair, dat het publiek er meer voor moest gaan betalen. Doorgaans speelde een jazz orkestje een nummer voor $1 en een speciaal verzoekje voor $2, maar voor ‘the Saints’ moest al snel $5 afgetikt worden om het dak eraf te krijgen. En dat voor een nummer dat oorspronkelijk een begrafenismars was. Ja, is dat even een ontdekking van onze eigen Theo Blokfluit hier bij Roem & Glorie.

In het New Orleans van begin 20e eeuw werd ‘The Saints’ voornamelijk gespeeld op begrafenissen, als een orkest de kist naar de laatste rustplaats begeleidde. Ook wel een jazz funeral genoemd. Op de heenweg werd een langzame versie gespeeld en als de dooie onder de grond lag werd op de terugweg het tempo flink omhoog geschroefd naar een swingende versie. Wellicht was iedereen dan blij dat ze van de overledene af waren.

Via deze jazz funerals moet Louis Armstrong ook in aanraking zijn gekomen met dit nummer. Want hij blijkt het voor het eerst gehoord te hebben tijdens zijn jeugd. Hij vond het zo’n kraker dat hij het sinds 1938 wel 60 keer heeft opgenomen en uitgebracht. Maar Louis was niet de eerste die het nummer opnam. De allereerste bekende opnameregistratie stamt uit 1923 en is uitgevoerd door de Paramount Jubilee Singers op het befaamde Paramount label. Al zingen zij ‘When ALL the Saints COME marching in’.

Wie nu precies de componist van het nummer was, is nooit helemaal duidelijk geworden. Er zijn bronnen die ons vertellen dat het lied z’n oorsprong op de Bahama’s heeft. Ene meneer Black zette de gospelmelodie in 1900 voor het eerst op papier zette, maar was vermoedelijk niet de componist. Wat we wel weten is wie de tekst heeft geschreven. Uitgerekend in 1896, het oprichtingsjaar van de Tilburgsche Voetbalvereeniging Willem II, schreef een zekere mevrouw Purvis de tekst ‘oh when the saints are marching in’ waaraan de melodie later werd aangepast. Mevrouw Purvis zal er vast geen bezwaar tegen hebben dat we haar mooie tekst een klein bietje hebben aangepast. Morgen galmt het weer door De Vliert. ‘Oh When The Kings Go Marching In (GOED ZAT)’.